(Caution: கடும் இலக்கியத் தரத்துடன் :) )
காலத்தின் முதல் புள்ளிக்கு முன் எதுவுமற்று இருந்தது. அண்டம் இல்லை. காலம் இல்லை. அசைவு இல்லை. வெளிச்சம், இருள், சப்தம், நிசப்தம், வாசனை, சுவை, கடவுள், பேய் எதுவுமில்லை.
யுகங்கள் என்று எதுவும் இல்லாதபோதே, கோடி கோடி யுகங்கள் கடந்த சூன்யம், அதன் நிச்சலனம் தன் பிரக்ஞை உணர்ந்த நொடியில் காலம் தோன்றியது. காலம் தோன்றிய அந்த புள்ளியில் கடவுளும் தோன்றினார்.
பிரக்ஞையின் முதல் புள்ளிதான் கடவுள். கடவுளுக்கும் 'தான்' இருக்கிறோமா இல்லையா என்ற மயக்கம். 'தான்' என்று தோன்றிய முதல் அணு, அல்லது அண்டத்தின் முதல் துகள் கடவுளே, பூரணமடையாத கடவுள்.
கடவுளுக்கு முதலில் தோன்றிய எண்ணம், தான் தனியாயிருக்கிறோம் என்பதே. தன்னை சூழ்ந்த நிச்சலனமும், சூன்யமும் கடவுளுக்கு துக்கமாயிருந்தது. அந்த துக்கம் நீண்டகாலம் தொடர்ந்து இருந்தது. கடவுள் தனிமையில் செயலற்று இருத்தல் காலத்தை உறைய வைத்தது.
தன் தனிமையை பொறுக்காத கடவுள், தனக்குத்தானே கவனிக்கத் துவங்கினார். அவருக்கு புலன்கள் தோன்றின, உணர்வுகள் தோன்றின, மொழி தோன்றியது. அதன் மூலம் எதுவுமற்ற கடவுள், தனக்குதானே பேசிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்.
அப்படிதான் ஆதியில் கடவுள் கதைசொல்லியாக இருந்தார். தனக்குதானே தன் தனிமையை போக்க அவர் கதை சொல்லிகொள்ளத் தொடங்கினார். கடவுளின் மனம் போன போக்கில் கதை, கதை போன போக்கில் படைப்பு. உலகம், உயிர்கள், மனிதர்கள், நேற்று, நாளை எல்லாமே அவன் கதையின் அத்யாயங்கள்.
அவரின் கதையில், பிரபஞ்சத்தில் சௌந்தர்யம் மட்டுமே இருந்தது. அழகற்றது எதுவும் இல்லை. ஞாபகங்கள், துன்பங்கள், அழிவு, பசி, பிணி, பொறாமை என்று எதிர்மயையானது எதுவுமற்று அனைத்தும் மந்தத் தன்மையுடன் இருந்தன. பூமியைப் படைத்தபோது பூமிக்கு ஈர்ப்புத்தன்மை இல்லை.
மேகம் மிதப்பது போல பூமியின் பொருட்களான மலை, நதி, வனம், கடல், சமவெளி அனைத்தும் அந்தரத்தில் மிதந்தன. அந்த வெளியில் கடவுள் நீந்தி செல்கையில், நுகர நறுமணப் பூக்களையும், பல்வேறு பூக்களின் வாசத்தைக் கலக்கச் செய்ய தென்றலையும் உருவாக்கினார். உருவாக்குதல் ஒன்றும் அவருக்கு கடினாமாக இல்லை. தனிச்சையாக கற்பனை செய்தால் போதும். தனக்குத் தானே சொல்லிகொள்ளும் கதை நிஜமாக நடக்கும்.
காலத்தின் முதல் புள்ளிக்கு முன் எதுவுமற்று இருந்தது. அண்டம் இல்லை. காலம் இல்லை. அசைவு இல்லை. வெளிச்சம், இருள், சப்தம், நிசப்தம், வாசனை, சுவை, கடவுள், பேய் எதுவுமில்லை.
யுகங்கள் என்று எதுவும் இல்லாதபோதே, கோடி கோடி யுகங்கள் கடந்த சூன்யம், அதன் நிச்சலனம் தன் பிரக்ஞை உணர்ந்த நொடியில் காலம் தோன்றியது. காலம் தோன்றிய அந்த புள்ளியில் கடவுளும் தோன்றினார்.
பிரக்ஞையின் முதல் புள்ளிதான் கடவுள். கடவுளுக்கும் 'தான்' இருக்கிறோமா இல்லையா என்ற மயக்கம். 'தான்' என்று தோன்றிய முதல் அணு, அல்லது அண்டத்தின் முதல் துகள் கடவுளே, பூரணமடையாத கடவுள்.
கடவுளுக்கு முதலில் தோன்றிய எண்ணம், தான் தனியாயிருக்கிறோம் என்பதே. தன்னை சூழ்ந்த நிச்சலனமும், சூன்யமும் கடவுளுக்கு துக்கமாயிருந்தது. அந்த துக்கம் நீண்டகாலம் தொடர்ந்து இருந்தது. கடவுள் தனிமையில் செயலற்று இருத்தல் காலத்தை உறைய வைத்தது.
தன் தனிமையை பொறுக்காத கடவுள், தனக்குத்தானே கவனிக்கத் துவங்கினார். அவருக்கு புலன்கள் தோன்றின, உணர்வுகள் தோன்றின, மொழி தோன்றியது. அதன் மூலம் எதுவுமற்ற கடவுள், தனக்குதானே பேசிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்.
அப்படிதான் ஆதியில் கடவுள் கதைசொல்லியாக இருந்தார். தனக்குதானே தன் தனிமையை போக்க அவர் கதை சொல்லிகொள்ளத் தொடங்கினார். கடவுளின் மனம் போன போக்கில் கதை, கதை போன போக்கில் படைப்பு. உலகம், உயிர்கள், மனிதர்கள், நேற்று, நாளை எல்லாமே அவன் கதையின் அத்யாயங்கள்.
அவரின் கதையில், பிரபஞ்சத்தில் சௌந்தர்யம் மட்டுமே இருந்தது. அழகற்றது எதுவும் இல்லை. ஞாபகங்கள், துன்பங்கள், அழிவு, பசி, பிணி, பொறாமை என்று எதிர்மயையானது எதுவுமற்று அனைத்தும் மந்தத் தன்மையுடன் இருந்தன. பூமியைப் படைத்தபோது பூமிக்கு ஈர்ப்புத்தன்மை இல்லை.
மேகம் மிதப்பது போல பூமியின் பொருட்களான மலை, நதி, வனம், கடல், சமவெளி அனைத்தும் அந்தரத்தில் மிதந்தன. அந்த வெளியில் கடவுள் நீந்தி செல்கையில், நுகர நறுமணப் பூக்களையும், பல்வேறு பூக்களின் வாசத்தைக் கலக்கச் செய்ய தென்றலையும் உருவாக்கினார். உருவாக்குதல் ஒன்றும் அவருக்கு கடினாமாக இல்லை. தனிச்சையாக கற்பனை செய்தால் போதும். தனக்குத் தானே சொல்லிகொள்ளும் கதை நிஜமாக நடக்கும்.
Comments
Post a Comment